رسوايي

دانـش آمـوزي بـه وقـت امتـحـان

با كتـاب خود به صحـرا شد روان

رفت و بر شاخ درختي شد سوار

تا كه باشد ايمن از هر گير و دار

در محـلي خالـي از هـر شـور شر

همچنان مي كــرد درس خــود زبــر

ناگه از روي درخـت آن نيك بخت

يه نگــاه افكنـــد در زيــر درخــــت

ديــد زيبـا طلـعتي شــهوت پـرست

در بــر نا مـحرمـي افتــاده مســـت

مـرد هر دم در كنـارش ميـكشاند

باده خود ميخورد و بر وي مي خوراند

بوسـه مـي زد بر لـب او با شتاب

چون عزب بود وز شهوت درعذاب

خواست كم ، كم تنگش اندر بر كشد

تا به مستـي ليـف او را ور كشــد

بـــر ســـر آن لا كتــاب بــــد نــهاد

ناگــــه از بــالا كتـــــابـي اوفتـــــاد

از سرش يك باره شور مـي پريد

جانـب بــالا نـــگاهي كـــرد و ديــــد

نو جــوانـي ناظـر اعمــال اوســت

مو بـه مو اگــــاه از افعال اوســــت

او گمـان ميــكرد ، زان كـار خـطا

كـس نــدارد آگــهي غيــر از خـــــدا

آن كه دزدي مي كند ، دارد گمان

كز نظر ها هست اعمـالش نـهــــــان

درره بد چون كه پويان پاي ماسـت

ديــده ي بـيننـده اـي بيـناي ماســـــت

گر بـدان بيننـده لـخـتي بنــگريم

جمــله بر رسوايــي خــود پي بريـــم